Candy Gadebe Update

pageimage IMG8044 Small2

Candy Gadebe zit al sinds 2007, toen ze dus 14 was, in het BIA-programma. Candy had geen gemakkelijke jeugd door het jarenlange alcoholmisbruik van haar moeder en diens vriend. Dat heeft een zware weerslag gehad op de kinderen. Ze heeft nog 2 broers. Ondanks deze moeilijkheden is Candy echter altijd het zonnetje in huis gebleven. Ze werkte hard op school en behaalde goede resultaten.

In 20113 ging ze studeren in Kaapstad aan Tsiba College voor de bachelor bedrijfsadministratie en vervolledigde deze opleiding ook meer dan succesvol! Ze was er studentenverantwoordelijke voor de Tsiba Eden Campus.

Candy is een vechter en een jongedame met doorzettingsvermogen. Haar werkethiek is ‘the sky is the limit’.

Toen ik 13 jaar oud was en net verhuisd was naar Plettenberg en een nieuwe school, was ik een klein meisje met grote dromen. Ik maakte me op dat moment geen zorgen over hoe ik ze zou waarmaken, maar wist dat het me zou lukken.

Mijn reis met Born in Africa begon toen één van de vrijwilligers me vroeg wat ik wilde worden als ik groot was. Moedig keek ik naar hem op en zei: ‘Ik wil later minister van onderwijs worden’. Ik denk dat hierdoor de andere BIA-mensen (onder wie Isabelle en haar vader) geprikkeld waren om mijn verhaal te horen. Wist ik veel dat dit het begin zou zijn van een lange en vruchtbare reis…

Als alleenstaande moeder met toen 2 kinderen kon mijn moeder op dat moment weinig voor ons doen. Ze zag wel dat ik potentieel had, maar kon het zich niet veroorloven me naar de betere school in de buurt te sturen. Met de hulp van de directeur van mijn lagere school en de papa van mijn beste vriend leerde ik Born in Africa kennen. Toen ze dan ook nog hoorden wat mijn droom was, besloot BIA mijn opleiding financieel te steunen. Ik kon naar één van de beste middelbare scholen, Wittedrift High, en Born in Africa sponsorde alles, gaande van mijn boeken en uniform, tot de schooltoelage, het busgeld en alles wat ik verder nog nodig had. De peetouders die ik kreeg toegewezen, Luc en Agnes, zorgden er altijd voor dat ik alles had wat ik nodig had. Ze stuurden zelfs geld voor kledij en verjaardagscadeautjes. Ik hield hen regelmatig op de hoogte over mijn voortgang op school via briefwisseling en stuurde foto’s op.

Ik kreeg ook een mentor toegewezen, dat was toen Joyce, die altijd beschikbaar was voor een babbel als ik hulp nodig had en die me advies gaf als ik ergens mee worstelde. Ze hield mijn resultaten in de gaten, controleerde me af en toe, deed huisbezoeken, motiveerde me als ik het nodig had en was een grote steun.

Ik genoot ook van de activiteiten die we konden doen met de andere BIA-kinderen, zoals de kampen, stranduitjes, zwemlessen enz. Dit bood de kans om de andere kinderen in het programma te leren kennen en om plezier te maken. BIA vond zo de balans tussen financiële ondersteuning en tegelijk ook plezier en verbondenheid met andere kinderen.

Het ontbrak me nergens aan, aangezien Born in Africa me alles gaf wat ik zou kunnen wensen. Zo regelden ze een tutor voor me toen ik het moeilijk had met een bepaald vak op school .

Toen ik de middelbare school beëindigd had, was BIA nog steeds bereid mijn verdere studies te financieren. Ze hielpen me met mijn aanvraag en uiteindelijk kon ik zo starten aan de TSIBA Eden campus met een bachelor in business administration.

Ik had de eer mijn peetouders enkele keren te ontmoeten omdat ze tijd namen om wat vakantie met me door te brengen. De laptop die ik vandaag nog steeds gebruik, en die een grote hulp was bij de opdrachten die ik op de campus moest doen, is één van de vele cadeaus die ze me gaven.

Ik had ook het voorrecht mijn reis met BIA te mogen documenteren in een korte video naar aanleiding van het 10-jarig bestaan. Het was een heel fijne ervaring om te mogen terugblikken en te delen hoe ver Born in Africa mij gebracht heeft. Deze ervaring gaf me ook de moed om mijn verhaal met andere jonge mensen te delen via toespraken in scholen. Ik vertelde er hoe BIA had bijgedragen tot het waarmaken van mijn dromen en zo probeerde ik de andere jongeren ervan te overtuigen dat ook zij hun toekomst in handen kunnen nemen door middel van hard werk en vastberadenheid.

De afgelopen 4 jaar maakte ik mijn studies af in Kaapstad. BIA zorgde voor gepaste accommodatie en betaalde de huur, mijn eten en mijn inschrijvingsgeld. Opnieuw ontbrak het me aan niets omdat ze altijd voor alles zorgden. Het aantal peetouders dat me omringde werd ook uitgebreid omdat de kosten opliepen, en ik ben oprecht heel dankbaar voor alle steun die ik heb gekregen.

Belinda, die mijn mentor en grote zus werd gedurende mijn voortgezette opleiding, was altijd beschikbaar als ik iets nodig had. Ze hield contact en vroeg dat ik regelmatig feedback gaf over mijn resultaten.

Ik rond mijn studies nu af en zal afstuderen in augustus met een plaatsje op de erelijst van verdienste omdat ik hard heb gewerkt, niet alleen voor mezelf, maar ook voor de mensen die mee hebben mogelijk gemaakt dat ik sta waar ik vandaag sta. Tijdens elke examenperiode herinner ik mezelf eraan dat ik dit doe voor mijn familie, mezelf en BIA.

Ik werk momenteel bij Allan Gray en ik ben heel dankbaar voor het feit dat ik meteen na de universiteit een job kreeg – slechts enkele van onze mensen hebben dat geluk en degenen die het wel hebben, moeten ervoor zorgen dat ze hard werken voor hun succes.

Ik geloof echter niet dat mijn reis met BIA ten einde is gekomen. Ik zie het als het begin van een nieuw hoofdstuk. Ik heb nu de kans om iets terug te geven en mentor te worden voor een andere BIA-student . Ik wil ook blijven toespraken geven voor jonge vrouwen en mannen en mijn verhaal met hen delen.

Doorheen mijn reis met Born in Africa heb ik geleerd dankbaar te zijn, zelfs al heb je maar weinig. Ik ben ook dankbaar voor de mensen die deze reis met mij hebben gemaakt: BIA zag potentieel in mij toen ik een kind was en in mijn dromen geloofde. Ze investeerden zo veel in mij en motiveerden me steeds om beter te doen. Niets is motiverender dan mensen om je heen die in je geloven, soms zelfs meer dan je in jezelf gelooft.

Ik wil graag van de gelegenheid gebruik maken om enkele mensen te bedanken:

Isabelle: voor de fenomenale vrouw die je bent. Je startte dit hele project op, en hebt de dromen van zoveel mensen waargemaakt. Ik kan je nooit genoeg bedanken: ik kan alleen maar hopen dat onze successen je voldoening geven. Je inspireert anderen om je erfenis levend te houden. Ik hoop dat je trots op me bent. Bedankt ook omdat je fondsen blijft werven om onze dromen waar te maken.

Belinda: voor de schouder om op te huilen, de tijd die je nam om naar me te luisteren, het geduld toen ik wat vervelend was. Je bent als een zus voor me geweest, en soms als een moeder. Bedankt voor je vertrouwen en de goede raad.

Peetouders: ik heb jullie niet zo vaak gezien, maar ik voel me gezegend dat er mensen waren die aan me dachten en het beste met me voorhadden. Vandaag hoop en bid ik dat jullie trots zijn op wat ik heb bereikt. Ik ben van plan jullie op de hoogte te houden van mijn toekomstige successen in het leven want jullie zijn de fundamenten van wat er is en komen zal. Bedankt, vanuit de grond van mijn hart, en ik wens jullie en jullie families alle geluk toe.